روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود روی تابلو خوانده میشد: من کور هستم لطفا کمک کنید . روزنامه نگارخلاقی از کنار او میگذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه د ر داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت ان را برگرداند و اعلان دیگری روی ان نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و...

آنجا را ترک کرد. عصر انروز روز نامه نگار به ان محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است مرد کور از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که ان تابلو را نوشته بگوید ،که بر روی ان چه نوشته است؟روزنامه نگار جواب داد:چیز خاص و مهمی نبود،من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده میشد:
امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم  !!!!!

(این مطلب ربط به هیچی نداشت فقط زیبا بود واسه همین گذاشتمش اینجا... )

با همه تلخیام می خندم

با همه صدام می خندم

با چشمای تلخم

با نگاه زهرم

با همه دنیام

می خندم

چه زود باورم من

به همه زود باوریام می خندم

گر چه مهم نیست برایت

که اگر بود...

مهم نیست

مهم نیست

مهم نیست...

آدمک آخر دنیاست بخند

خامووشی می گیرد

عشق تو نمی میرد

بعد از تو دیگری

در قلبم

 جایت را نمی گیرد...

((دو سه خط تا گل))

چون موج باد رقصیده در موی لخت شاخه ها

پر هیاهو

گاه ساده

همچنان در درونم گریه های کودکی بیطاقت است

گل من!

من نبودم، من نبوده ام

رفته بودم تاسایبانهای خدا

به گمانم نوح من خفته چون یاران غار

و آب جهان را برداشت

*

من از بیابانها می آیم

مردمش خفته چون نابینایان

و کودکی مانده بود در زیر پوست چین چین لحظه ها

بعد رفته بودم تا سایبانهای خدا

مستم چون حوریان از یاس وجودش مست

مستی ام از لاله و شمشاد نیست

مستی ام از جام می و لعل ناب نیست

مستم از بوی خوش احول تو

مستم از قد قامت زیبای تو

سلسله بند توام ای دوست نرنج

بر دست بسته عاشق مغموم نرنج

می روم با پای آبله گیر

بگذار و بگذر زین حدیث

بر خرد من خرده مگیر

می شکستم می گسستم مست از می الستم

می تراویدم

می دویدم در تنم

چون سفیر باد در گوش سحرگاهان

هر پگاه

قد قامتت می رفتم با آب برویم

بر خاک سجودم

بخواب

بخواب ای وسوسه کور

بی صدا جا بمان در سکوت لحظه ها

بیا با من گل من

آنجاست سایبانهای مهر خدا

با من بیا تا صعود رنگ

تا طلوع ملکوت نوا

بیا

تا رهایی رنگ دور نیست

در خم کوچه های شک نمان

شک برای یقین زیباست

گل من خاریمان از آن خارهای نار

از سجود در آستانه ی قیام وجودند یاران غار

با من بیا تا طلوع یاس یک گلبرگ مانده

پرش ثانیه ها مکان را از یاد برد

کنون ببین

در شکن و گذر ثانیه ها

نقطه آغاز طلوعیم ما

رها آبان 87

(( بچه گیا))

(غزل های خوب کودکی ام

بلند شو کمی بتاب!

قطعه های نور و پولکی ام

بلند شو کمی بتاب!)

ماهی قرمز تنگ بلور

ستاره های توش باشکست هزارتا نور

ابرای گوله گوله و مثه پشمک

چشای پف کرده سر صبح

پر خنده پر چشمک

خنده های ریز ریز

دستای خیلی تمیز

بابا و بوی نون سنگک

مامانو چایی و دم پختک

قصه شبای عزیز

روسرش لچک گل دار وتمیز

تو کوچه ها بوی شب بو می دوید

جمعه ها

نماز جمعه با طعم بستنی

روی ایون دعوا سر

پف فیل و یه عالمه آدمسای خاستنی

ظهر که می رفتیم پارک ملت

 دعوا سره سرسره بود و لیسک

همه نگرانیمون چی بود؟

تموم شدن سهم آدامسو پفک!

می شه مگه اون همه خاطره رو لگد کرد ؟

بزرگ شد و سبد سبد ستاره رو ترک ترک کرد؟

گلدونو را بشکن جاش گل مصنوعی بذار

کلاس داره دختر یادت نره پستیژ مصنوعی بزار!

یادش بخیر بچه بودیمو گرایه هامون  زورکی

حالا گرایه هامون شده راستی راستکی

اما کجا؟

 همین این ورا

یا اون ورا

یاد گرفتیم دل همو خوب بشکنیم

بعد همش تند تند  می گیم:

چرا اقاقیا دیگه صفا نداره؟

یاسهای توی ایون دیگه بوی وفا نداره؟

با اجازه

من دیگه دوست دارم بچه بشم

دوست دارم دوباره توی کوچه ها

بوی لطیف  شب بوها

 شبا تو موهام گم بشن

باز دوباره طعم یاس تو مذاق اشکای زورکیم مخلوط بشن

اقاقیا واسم دس تکون بدن

موهام باشه مشکی مثه پر زاغک

چشام همش پاشیده توش شیتونک

گلای مصنوعی نمی خوام

پستیژو خنده های زورکی نمی خوام

بی خیال هر چی کلاس

یادت باشه بوی یاس تموم نشه

دلای مثه الماس تموم نشه

اقاقیای اخمالو باز دوباره مهربون می شه

آسمونا دوباره واست ستاره بارون می شه

ابرای خسته دوباره پر بارون می شه...

رها 21 مرداد88

گاهی الکن می شوم برای گفتن ساده ترین ها

گاهی در عین سادگی راحت می گویم

و آنوقت است که دیوار ها هم گوش می شودند

و کویر و شن ها و باد

می شنوند و می نوازند...

هر واج هر صدا تکه تکه های حروف و هجا

آخر مگر نمی دانید ؟

تنها صداست که می ماند...

آنها می دانند و لطافت خدا را در بین انگشت های من می بینند

میان چین و لرزش ابریشم دامنم

میان لرزش لبها و گونه های شرجی ام

میان آه ها

و لابه لای امواج طره های سرکش و سیاهم که خط می کشند در باد

و میان تازگی وحشی نگاهم که سر می خورد تا ابدیت...

تا ترس

تا نگاه

تا دیده های بی فروغ مردگان

یا روشن ارواح

آنطرف در امتداد سایبان دستم

نور ارواح باستانی میان صحرا می روند آرااام

گاه با هیبتی عظیم مرا می نگرند

و در پس هجاهای بی صدا

انگار سکوتی عظیم تر از صدا

در نی نی نگاهشان که بدن مرا می لرزاند

عظمتی عجیب جاریست...

هولی در سینه ام می افکند

در هر دم و بازدم

در نگاه تلخم

در خشکی لبهایم

و هر بازدم وحشیم...

رها خرداد 88